*രുചിയില്ലാത്ത ലോകത്തിലേക്കോ മനുഷ്യൻ?*

▪️*ഡോ അജയ് കാക്കൊള്ളിൽ*
📞 *8184000555*

*ഇന്ന് ആധുനിക ശാസ്ത്രീയ ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന വിഷയങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഭക്ഷണം. ശരീരത്തിന് നല്ലതെന്ന് കരുതി തലമുറകളായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പല ഭക്ഷണവസ്തുക്കളും ഇന്ന് സംശയത്തിന്റെ നിഴലിലാണ്. അരി ദോഷകരം, ധാന്യങ്ങൾ ദോഷകരം, കുടംപുളി ദോഷകരം, അശ്വഗന്ധ പോലുള്ള ഔഷധസസ്യങ്ങൾ ദോഷകരം, മഞ്ഞൾ പോലും ചിലപ്പോൾ ദോഷകരം — ഇങ്ങനെ ഓരോന്നിനെയും കുറിച്ച് പുതിയ പുതിയ മുന്നറിയിപ്പുകൾ ഉയർന്നുവരുന്നു. മുരിങ്ങയില പോലുള്ള നമ്മുടെ നിത്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ഭക്ഷണവസ്തുക്കൾ പോലും ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ സംശയത്തോടെ കാണപ്പെടുന്നു.*

ഇവയെല്ലാം കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം നമ്മൾ മറന്നുപോകുന്നു. ഇവ ശരിയായ രീതിയിൽ, ശരിയായ അളവിൽ, ശരിയായ സാഹചര്യത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് മനുഷ്യന് ഇത്ര ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭക്ഷണം അന്ന് ലബോറട്ടറിയിലെ ഒരു രാസവസ്തു മാത്രമായിരുന്നില്ല. അത് കാലാവസ്ഥയുമായി, ദേശവുമായി, ശരീരപ്രകൃതിയുമായി, ജീവിതശൈലിയുമായി, കുടുംബപരമ്പരയുമായി ചേർന്നുനിന്ന ഒരു സംസ്കാരമായിരുന്നു.

നമ്മുടെ അമ്മമാരും അമ്മമ്മമാരും ഭക്ഷണം മരുന്നുപോലെയും മരുന്നു ഭക്ഷണപോലെയും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ അതിന് പിന്നിൽ ഇന്നത്തെ ഭാഷയിൽ പറയുന്ന “scientific evidence” ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അനുഭവം ഉണ്ടായിരുന്നു. പരിധി ഉണ്ടായിരുന്നു. കാലം നോക്കിയുള്ള ഉപയോഗം ഉണ്ടായിരുന്നു. ശരീരത്തിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കിയുള്ള ജാഗ്രത ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇന്ന് പ്രശ്നം ഭക്ഷണത്തിലാണോ, അല്ലെങ്കിൽ ഭക്ഷണത്തെ കാണുന്ന നമ്മുടെ രീതിയിലാണോ?
അരി ദോഷകരമാണോ, അതോ അളവില്ലാത്ത ഉപയോഗമാണോ പ്രശ്നം?
മഞ്ഞൾ ദോഷകരമാണോ, അതോ അതിനെ ക്യാപ്സ്യൂളാക്കി അമിതമായി വിറ്റഴിക്കുന്ന വിപണിയാണോ പ്രശ്നം?
അശ്വഗന്ധ ദോഷകരമാണോ, അതോ ഏവർക്കും ഒരേ പോലെ കൊടുക്കുന്ന സമീപനമാണോ അപകടം?

ഓരോ ഭക്ഷണവസ്തുവിനെയും ഒറ്റപ്പെട്ട രാസഘടകങ്ങളായി മാത്രം വിലയിരുത്തുമ്പോൾ, ഭക്ഷണത്തിന്റെ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യൻ കഴിച്ചത് അരി മാത്രമല്ല; അതിനൊപ്പം കറി ഉണ്ടായിരുന്നു, തൈര് ഉണ്ടായിരുന്നു, അച്ചാർ ഉണ്ടായിരുന്നു, വിശപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു, അധ്വാനം ഉണ്ടായിരുന്നു, ഉറക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു, കുടുംബവും സംസ്കാരവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇന്ന് നാം പതുക്കെ ഒരു വിചിത്രമായ ലോകത്തിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നത്. ഓരോ ഭക്ഷണവും സംശയകരം. ഓരോ ഇലയ്ക്കും ഒരു മുന്നറിയിപ്പ്. ഓരോ കറിയ്ക്കും ഒരു റിപ്പോർട്ട്. ഓരോ ഔഷധത്തിനും ഒരു ഭയം. ഇങ്ങനെ പോയാൽ നാളെ മനുഷ്യൻ ഭക്ഷണം തന്നെ നിർത്തേണ്ടിവരും.

അപ്പോൾ ശാസ്ത്രവും വിപണിയും ചേർന്ന് പറയാം:
“ഭക്ഷണം അപകടകരമാണ്. അതിനാൽ മനുഷ്യശരീരത്തിന് ആവശ്യമായ പോഷകങ്ങൾ ഇനി ഗുളികകളായും ക്യാപ്സ്യൂളുകളായും ലഭിക്കും. ദിവസം മൂന്നു പ്രാവശ്യം രണ്ട് ഗുളിക വീതം കഴിക്കുക. ഡോക്ടറുടെ കുറിപ്പോടുകൂടി മെഡിക്കൽ ഷോപ്പുകളിൽ മാത്രം ലഭ്യം.”

അങ്ങനെ മനുഷ്യൻ രുചിയെ മറക്കും. അടുക്കളകൾ അടയും. അമ്മമാരുടെ കൈപ്പുണ്യം ഓർമ്മയാകും. ചൂട് ചോറ്, കറി, മോര്, അച്ചാർ, കഞ്ഞി — എല്ലാം ചരിത്രമാകും. വിശപ്പിന്റെ ശബ്ദത്തിന് പകരം അലാറം മുഴങ്ങും: “ക്യാപ്സ്യൂൾ കഴിക്കാനുള്ള സമയം.”

*അത് ആരോഗ്യത്തിന്റെ വിജയമാകുമോ? അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യന്റെ തോൽവിയോ?*

ഭക്ഷണം വെറും പോഷകങ്ങളുടെ കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ അല്ല. ഭക്ഷണം രുചിയാണ്. ഓർമ്മയാണ്. സംസ്കാരമാണ്. ബന്ധമാണ്. ജീവിതമാണ്.

ശാസ്ത്രം ആവശ്യമാണ്. പഠനങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. മുന്നറിയിപ്പുകളും ആവശ്യമാണ്. പക്ഷേ അതിന്റെ പേരിൽ ജീവിതത്തിന്റെ സ്വാഭാവികത മുഴുവനായി നഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ല. എല്ലാത്തിനെയും ഭയന്ന് അകറ്റുന്നതല്ല ജ്ഞാനം. എന്ത്, എപ്പോൾ, എത്ര, ആര്‍ക്ക്, എങ്ങനെ എന്നറിയുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ബുദ്ധി.

അല്ലെങ്കിൽ നാം കടന്നുചെല്ലുന്നത് ആരോഗ്യത്തിന്റെ കാലത്തിലേക്കല്ല;
രുചിയില്ലാത്ത ഒരു കാലത്തിലേക്കാണ്.
രുചിയില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തിലേക്ക്.
മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനായിരിക്കാൻ പോലും മറക്കുന്ന ഒരു ലോകത്തിലേക്ക്.

*ഡോ അജയ് കാക്കൊള്ളിൽ*
*8184000555*